Installatie

Het mooie aan Manjaro i3wm is dat de installatie weer gewoon grafisch kan. Er is een mooi installatie programma. Hieraan kunje dus zien dat dit systeem niet alleen voor echte nerds zoals ik is, maar dat Manjaro ook voor minder technische gebruikers is. Op zich is dit ook wel een beetje vreemd, aangezien i3wm toch niet echt beginners vriendelijk is. Het is me niet helemaal duidelijk voor wie deze distro eigelijk is bedoeld. Misschien zijn er meer mensen zoals ik die wel technisch zijn en in principe zelf een Arch systeem zouden kunnen onderhouden, maar gewoon niet heel veel zin meer hebben om dat thuis ook te moeten.

Het enige waar ik wat problemen had in het installatie programma is de partitionering. Het installatie programma van Manjaro is hier niet zo duidelijk als bij bijvoorbeel Ubuntu. Mijn laptop heeft al partities en ik wil Windows10 als dualboot partitie naar Manjaro kunnen gebruiken. Alles wat ik zie zijn de sda nummers, maar geen labels of file systems. Gelukkig weet ik dat de partitie waar Arch Linux op stond de grootste is die op de schijf is. Zodoende wist ik dat ik sda7 moet kiezen als root partitie. Verder gaat het allemaal gesmeerd en binnen 15 minuten is het volledige systeem geinstalleerd. Joepie!

Klein probleempje echter. Ik zei al eerder dat ik graag een dualboot wil hebben met Windows10. Het installatie programma van Manjaro lijkt echter de Windows partitie te negeren. Na een reboot blijkt bij het opstartmenu (grub 2) geen optie te zijn voor Windows. Irritant…

Gelukkig is de oplossing niet zo moeilijk. Open in Manjaro een terminal (windowstoets + enter in i3wm) en type:

sudo update-grub

Hierna moet de optie om Windows te starten gewoon zichtbaar zijn in de grub. Simpele oplossing, maar wel erg slordig van de Manjaro developers. Dit soort oplossingen hoort toch meer thuis bij de Arch gebruikers. Maar goed, als je het weet is dit niet zo’n probleem.

Advertenties

Eerste indruk

Om een eerste indruk te krijgen van Manjaro i3 heb ik een live iso geprobeerd. Wat opvalt is dat het systeem er 10 seconden minder lang over deed om te booten dan de geinstalleerde Ubuntu Gnome, terwijl Manjaro van een USB stick startte.

Bij het opstarten heb je de keuze tussen een open versie en een versie met gesloten drivers. De laatste is handig voor het geval je hardware hebt waar geen opensource drivers voor zijn of waar deze gewoon slechter werken.

De “desktop” maakt een zeer verzorgde indruk. Ze hebben duidelijk beter hun best gedaan dan ik eerder om i3wm er aantrekkelijk uit te laten zien. Bij de eerste boot start Manjaro op met een scherm waarin allerlei links staan naar belangrijke pagina’s, zoals naar de wiki van de distro. Verder is er een wallpaper waarop de belangrijkste toetsen combinaties staan. Met super-shit-h krijg je een pdf voor jeneus waarin de uitgebreidere set toestes-combinaties staanuitgelegd. Erg handig voor beginners. Het thema is donker, maar kan via een menu aangepast worden. Erg professioneel!

Er zijn nog meer extraatjes die deze i3wm installatie een stuk completer maken dan mijn poging. Zo kun je met super-z een ‘normaal’ menu krijgen, met categorieen, om programma’ op te starten. Dit is ook handig voor beginners, maar ook handig voor mij als ik een keer niet op de naam van een executable kan komen. Opvallend is ook dat mijn WIFi-kaart direct hekent wordt. Bij Arch was dit een stuk lastiger en moest ik een aparte driver installeren. Ik moet wel zeggen dat ik opgestart ben met de gesloten driver-optie.

Het systeem werkt idd weer net zo snel als wat ik gewend was van Arch. Dat ziet er goed uit.

Tot nu toe dus een zeer positieve indruk. Er zijn natuurlijk ook minpunten. Zo werkt mijn geluidskaart niet. Dit is logisch aangezien ik uit ervaring weet dat mijn geluidskaart allen met pulse-audio werkt en niet met alsa. Manjaro heeft alleen alsa geinstalleerd. Wel geven ze de mogelijkheid om dit snel naar pulse om te zetten. Dit doe je door install_pulse in te tikken en te rebooten. Helaas kun je dit niet testen in de live omgeving.

Een ander minpunt is dat iemand het blijkbaar handig vond om transparantie aan te zetten. Dit vind ik erg irritant want het maakt het lezen van de tekst in de terminal erg lastig. Gelukkig kun je het uitschakelen met super-t. Nog een keer uitzoeken hoe je dat permanent doet.

Gelukkig zijn dit allemaal kleine dingen, die waarschijnlijk gemakkelijk opgelost gaan worden als ik de boel eenmaal heb geinstalleerd.

Het ziet er goed uit, ik ga het maar eens installeren…

Herstart Blog

Het is nu bijna twee jaar geleden dat ik stopte met dit blog. Ik hed net een nieuwe computer gekocht en had veel problemen om die aan de praat te krijgen. Ik had helaas geen zin en tijd om de oplossingen weer hier te posten.

De problemen met de laptop losten zich vanzelf op. Het centreerde zich voornamelijk om de clickpad van deze Asus F555L die niet werd ondersteund door de Linux kernel. Eerst had iemand een gepatchete kernel gemaakt die ik zelf moest compileren en installeren. Wel interessant omdat ik het nog nooit gedaan had. Maar ik kan dat niet meer reproduceren, dus vergeef me als ik hierover niets in dit blog schrijf.

Waarom begin ik nu weer? Na een maand draaide mijn laptop als een zonnetje op Arch Linux en behalve kleine problemen met updaten heb ik het bijna twee jaar lang met veel plezier gebruikt. Drie weken geleden echter werd ik eindelijk getroffen door het feit dat Arch niet alleen rolling release, maar ook bleeding edge is. Wat wil zeggen dat veel updates niet worden getest en dit maal kreeg ik mijn computer niet meer aan de praat. Ik kon niet eens meer in de console. Natuurlijk had ik wel kunnen proberen om dit weer te fixen en na veel vloeken en zuchten zou dat waarschijnlijk wel wer gelukt zijn maar ik had er ineens gee zin meer in.

Dus besloot ik weer terug te gaan naar een veiliger distro. Omdat ik graag wilde weten hoe ver het is met Gnome3 heb ik Ubuntu Gnome 16.04 geinstalleerd. En… het was niet zo slecht als ik verwacht had. Het werkt bijna als i3wm zonder de tiling. Je drukt op de super toets en je typed je programma, hoe simpel kan het wezen? Ook was ik in eerste instantie erg enthousiast over worspaces in Gnome. Die worden namelijk dynamisch aangemaakt. Maar na 3 weken ermee werken kreeg ik toch kleine irritaties. Ten eerste de snelheid van het systeem vergeleken met i3wm. Ik ben gewend aan het de snelheid van i3wm en Gnome3 is duidelijk langzamer. Het wacht net iets langer met reageren. Als je eraan gewend bent valt dat waarschijnlijk niet op, maar i3 reageert onmiddelijk. Verder merk ik dat ik totaal niet meer gewend ben aan een stacking windows manager. Ik bleef maar slepen met die vensters. Ook merkte ik dat ik niet zo efficient gebruik maakt van de workspaces als dat ik in i3 deed. Je kunt niet gewoon met super+ nummer direkt naar een bepaalde wokspace gaan, maar je moet er doorheen scrollen met super+pgdown/pgup.

Al met al ben ik dus weer op zoek gegaan naar een i3 distro en vond dat in Manjaro. Manjaro is gebaseerd op het mij al bekende Arch Linux, maar ze lopen wat updates betreft 2 weken achter, zodat de updates iets minder gevaarlijk zijn dan bij Arch. Een community versie van Manjaro komt et i3wm al desktop en op het eerste gezicht hebben ze dat prachtig gedaan.

Ik heb Manjaro nu over Ubuntu heen gezet en zal hier weer gaan bloggen over hoe het in het gebruik is.

Veel leesplezier.

Een jaar bloggen

Zo, mijn eerst jaar bloggen. Niet helemaal natuurlijk, want ik begon in februari. De frequentie van de berichten zijn niet hoog, maar ik schrijf liever iets wanneer ik wat te melden heb dan dat ik blog om het bloggen (op deze dan uitgezonderd šŸ˜‰ ).

Het gebruik van Arch linux is tot nu toe goed bevallen zoals ik al schreef en heeft deze laptop weer tot een volwaardige computer gemaakt die voor van alles ingezet kan worden. Ik mis Gnome, Unity, KDE of XFCE totaal niet met mijn huidige setup. Ok werkt de computer in het dagelijks gebruik snel en effectief.

Sinds kort heb ik echter een nieuwe hobby erbij: fotograferen. Ik ben van JPEG overgestapt naar RAW en dit betekent dat de laptop er een taak bij krijgt, namelijk het ‘ontwikkelen’ van deze foto’s. Ik gebruik hiervoor het programma Darktable dat gewoon in de repos van Arch staat. In tegenstelling tot Ubuntu krijg je bij Arch de nieuwste versie, met alle mogelijkheden. MIjn oude laptop echter zucht en steunt onder de zware berekeningen. Ik heb daarom besloten een nieuwe laptop te kopen. Mijn zoon kan deze dan krijgen zodat zijn oude, 10 jaar oude laptop weg kan. Voor hem zal ik wel XFCE installeren, want ik denk niet dat hij i3 erg fijn zal vinden.

Mijn nieuwe laptop wordt een i5 met een full HD scherm en 6 GB geheugen van ASUS. Hier staat dan natuurlijk Windows 8.1 op. Hoewel ik Windows nauwelijks gebruik ben ik van plan om deze machine dualboot te maken. De linux versie wordt natuurlijk weer Arch linux. Vergeleken met de huidige setup gaat er dan wel wat veranderen. Ten eerste wordt het een 64 bits installatie. Teh tweede krijg ik natuurlijk te maken met UEFI. Dit laatste heb ik totaal geen ervaring mee, dus ik hoop er maar het beste van. In ieder geval ga ik proberen zo duidelijk mogelijk te beschrijven hoe de installatie is gegaan en welke problemen ik ben tegen gekomen.

 

Installatie hp printer

Tags

, , ,

Ik heb een HP1102w laserjet printer. Deze wil ik graag gebruiken vanaf Nerdy linux. Dit blijkt echter niet zo eenvoudig onder Arch als dat het was onder Debian.

Door evaring wij geworden installeerde ik eerst het hplip programma. Di t kan gewoon met pacman

$ sudo pacman -S hplip

Het daarop logisch runnen van hp-toolbox heeft echter niet het gewenste resultaat. Hij begint te zeuren dat de gui niet geinstalleerd is. Het blijkt dat vele dependencies niet werken. Na veel zoeken ontdek ik dat ik de volgende dingen moet installeren:

$ sudo pacman -S python2-pyqt4

$ sudo pacman -S python2-gobject2

$ sudo pacman -S foomatic-db

$ sudo pacman -S foomatic-db-engine

Hoera, hp-toolbox werkt. En hij vind zowaar direkt mijn printer op het wifi netwerk. Maar dan, helaas: “The printer you are trying to setup requires a binary driver plugin and failed to install”.

Bummer….

Helaas is er in de Arch documentatie dit keer niets te vinden wat ik moet doen. Ook bij HP blijven ze erop hameren dat deze plugin moet automatisch geinstalleerd moet worden met het hp-setup programma. En die geeft nou net bovenstaande error.

Na veel gezoek ben ik maar gaan zoeken in de AUR. En zowaar, daar is een download via https://aur.archlinux.org/packages/hplip-plugin/. Na dit downloaden is het een eenvoudige:

<code>$ tar -xvf hplip-plugin.tar.gz
$ cd hplip-plugin/
$ makepkg -s
$ sudo pacman -U hplip-plugin-3.14.10-1-i686.pkg.tar.xz

Eindelijk, ik kan printen. Dit was in Debian toch echt gemakkelijker.

Afspelen van een film op DVD

Voor het afspelen van een DVD op de laptop gebruik ik mpv, een fork van mplayer.

Het commando hiervoor is:

$ mpv dvd://1

Het nummer is het nummer van de track die je wilt afspelen, dus kan ook een hoger getal zijn.

Helaas lukt het me niet om de DVD af te spelen, hoewel dat op Debian geen enkel probleem was. Arch snapt de beveiliging van de DVD niet. Mpv geeft dan de foutmelding dat het formaat correct is.

Nu blijken DVD’s te worden beveiligd met iets dat css heet. Dit moet niet worden verward met stylesheets voor webpagina’s, maar is een afkorting voor “Content Scramble System“. Om dit af te spelen heeft Arch nog een library nodig. Deze is te installeren met:

$ sudo pacman -S libdvdcss

Hierna spelen de DVD’s prima.

Updates

Op veel plekken las ik dat een rolling release als Arch erg instabiel zou zijn en veel onderhoud zou vergen en dat je vooral moest proberen in ieder geval elke week een keer te updaten. Ik keek mijn vakantie dus met angst en beven tegemoet (nou ja šŸ™‚ ), want ik zou dan maar liefst 3 weken geen systeem update kunnen doen. Zou mijn laptop nog wel werken na die weken of zou ik met een update de boel verzieken?

Eenmaal weer thuis heb ik de computer aangezet en blind als test gewoon een volledige systeemupdate gedaan.

sudo pacman -Syu

.

Ik kan gelukkig zeggen dat alles gewoon prima bleef werken, dus dat het met de instabiliteit wel mee lijkt te vallen.

 

 

Nu moet ik alleen nog uitzoeken wat ik in hemelsnaam heb geupdated šŸ˜€

Wachtwoorden en de GnuPG

Ik wordt gek van alle wachtwoorden die ik moet onthouden. Ik heb in het verleden vanalles geprobeerd, papiertjes vol met de wachtwoorden, bestanden vol met wachtwoorden en recentelijk vim wiki, versleuteld met encfs. Maar ik heb nog niet iets gevonden dat ik echt fijn vind. Een wachtwoord manager is ook best gevaarlijk, je bent, of erg afhankelijk van een web applicatie (geen offline toegang), of weer afhankelijk van een grafische applicatie, of er is iets anders mis mee.

Nu heb ik eindelijk de voor mij ideale oplossing gevonden. Een programma dat pass heet. Dit programma is gewoon een bash script die eigenlijk alleen dingen gebruikt die standaard in vrijwel alle linux distros zitten. Het programma maakt een mapje aan in je home folder. Daarin kun je een volledige folderstructuur maken, waarin versleutelde bestanden worden opgeslagen en daarin dan je wachtwoorden. Als klap op de vuurpijl wordt alles in een git-repository gezet, zodat je versie beheer hebt en je gemakkelijk kan synchroniseren met andere computers.

Voor het versleutelen maakt het programma gebruik van de GNU Privacy Guard om te versleutelen. Dit wordt in vrijwel elke linux distro geĆÆnstalleerd, dus dat is dan weer handig. Voordat je begint moet je een key pair aanmaken. Dit process maakt een secret key en een public key. Het aanmaken van deze keys is een beetje vreemd. Je geeft het commando:

$ gpg --gen-key

Vul de antwoorden in en uiteindelijk kom je bij een punt waar het programma zegt dat hij te weinig “entropie” heeft. Hier had ik problemen, want het lukte me niet om hier wat aan te doen. Het programma zegt dat ik met de muis moet gaan bewegen enzo, maar dat lijkt niet te helpen. Het programma doet nog steeds niets. De oplossing was vreemd maar simpel. Veel schrijfactiviteit lijkt de entropie te verhogen. Ik heb eenvoudig contact gezocht met mijn NAS en een grote map met foto’s gekopieerd van de NAS naar mijn laptop. Dit genereert blijkbaar voldoende “entropy” om een goede key te genereren
De gemaakte key kan gebruikt worden voor pass. En ik moet zeggen dat het uitstekend werkt. Ik kan zelfs gemakkelijk wachtwoorden naar het clipbord kopiƫren en plakken op de juiste plaatsen.

Om ervoor te zorgen dat je niet steeds de “phrase” van gpg moet intypen moet je de gpg-agent aanzetten. Volgens de gpg website wordt dit gewoonlijk gedaan via het bestand ~/.xsessions, maar dit programma wordt alleen uitgevoerd als X start. Ik wil het echter ook kunnen gebruiken als ik alleen de terminal gebuik (tty1), dus zet ik de volgende in ~/.bash_profile:

eval $(gpg-agent --daemon)

Na opnieuw opstarten runt deze agent en vult hij automatisch de beveiligings-zin in als pass daarom vraagt.
Nog een laatste probleem dat ik had. Ik wil de wachtwoorden ook graag kunnen gebruiken op mijn vaste pc met Linux Mint. Het synchroniseren met git werkt uitstekend, maar hoe zorg je ervoor dat je het kan lezen? Ik heb eerst de public key van gpg geƫxporteerd:

$ gpg --export
<mijnkey> --output publickey.gpg

Deze importeren in de Mint machine:

$ gpg --import <mijnkey>

. Helaas is dit niet voldoende. Pass blijft zeggen dat ik geen secret key heb om te ontsleutelen. Hiervoor moet ik dus ook de secret key overbrengen. Op Nerdy linux:

$ gpg --export-secret-key --ouput secret.gpg

Na het overbrengen op de andere computer kun je deze importeren:

<code>gpg --allow-secret-key-import --import secret.gpg

Nu kan ik dekey's ook zien op de Mint computer. Wel regelmatig de repositories synchroniseren. Ik heb hiervoor een master repo op mijn Nas gezet waar ik van kan pullen en naar kan pushen als ik in mijn thuisnetwerk ben. Werkt uitstekend!

Arch vs Debian

Hoe bevalt nu het werken met Arch t.o.v. mijn vorige Debian installatie? Ik heb hiervoor Debian gekozen, omdat ik gewend ben aan Debian-achtige systemen. Ik moet nu wennen aan pacman in plaats van apt-get en ook andere repositories.

Eigenlijk bevalt Arch tot nu toe heel goed. Ik heb nog niets gemerkt van de beruchte instabiliteit van een “bleeding edge” systeem als Arch.Nu moet ik wel zeggen dat ik tot nu toe elke dag trouw een systeem update heb uitgevoerd. Ik ben nieuwsgierig of het na 2 weken vakantie ook goed zal gaan.

Pacman went verbazingwekkend snel en lukt het me tot nu toe in alle gevallen om de software te installeren die ik nodig heb. Dit laatste met uitzondering van het programma “Back in Time”, waar ik misschien een later blog aan zal wijden.

Om een voorbeeld te geven. In een een eerdere blog heb ik het mailprogramma Geary geĆÆnstalleerd in Debian. Hoewel het programma op zich goed werkte waren er wel allerlei schoonheidsfoutjes. Zo misten de pictogrammen op de knoppen, waardoor het lastig was om te zien welke functies deze knoppen hadden. Zo niet in Arch. Hier werkt Geary direct zonder dat ik nog moet tweaken aan het programma. Dit geldt voor bijna alles. Ik heb Jack geĆÆnstalleerd en verschillende audioprogramma’s en ook die werkten direct, terwijl ik het Debian had opgegeven.

De integratie van systemd is er fijn. Alles lijkt hierdoor net wat gemakkelijker te werken.

Wifi is bij Arch vaak direct aanwezig. Dit in tegenstelling tot Debian, waar ik vaak tot 5 seconden moest wachten tot ik verbinding kreeg.

De USB2.0 werkt op gewone snelheid. Ook zoiets wat ik tot nu toe op Debian niet voor elkaar kreeg.

Ik kan dus zeggen dat Arch toch weer beter bevalt dan Debian als blokkendoos, hoewel ik ook al blij was met Debian.

Natuurlijk ligt een groot deel van mijn problemen op Debian aan mijn eigen installatie en mijn gebrek aan ervaring in het opzetten van zo’n systeem. Ik weet zeker dat je met verstand van zaken met Debian net zo’n goedlopend systeem kan maken als ik nu heb met Arch. Maar dat is nu net het punt. De documentatie van Arch, speciaal voor zo’n blokkendoos systeem is fenomenaal. Dat maakt eigenlijk hier het verschil. Debian is uitstekend als je minder zelf doet en de distro meer laat doen. Arch blinkt uit als een “doe het zelf” systeem.

Laptop is warm, AU(R)

Bij het werken met de Arch versie van Nerdy Linux valt mij op dat de boel wel erg warm wordt. Nu is dat misschien wel lekker in de winter, maar het is nu 25 graden buiten. Beetje te warm dus. Ook gaat de ventilator veel herrie maken op den duur. Een blik op top geeft aan de de cpu niet overmatig belast wordt. Misschien de GPU?

Ik heb verschillende oplossingen gelezen, waarvan de meesten gericht zijn op een bug in de wat oudere (pre 3.2) versies van de kernel en sandy-bridge processoren. Nu heb ik een 3.15 kernel, heel wat nieuwer dan 3.2 dus en ook een oude Intel Core-Duo processor, alles behalve een sandy-bridge dus.

Een van de oplossingen omvat het installeren van de Laptop-Mode-Tools. Deze ‘tools’ doen powermanagement voor laptops. Ook dus voor de GPU. Helaas wordt dit niet meer actief onderhouden en is het recentelijk van de hoofdrepository naar de AUR verplaatst. De AUR is de Arch User Repository. Dit zijn scripts en software die door Arch gebruikers zijn omgezet zodat ze met pacman kunnen worden geĆÆnstalleerd. Dat likt mij minder veilig, maar voor deze keer zal ik dat maar voor lief nemen.

Bestanden van de AUR worden niet automatisch gedownload met pacman. Je moet ze opzoeken in de AUR website. De Laptop-Mode-Tools vind je hier. Daar kun je een tarbal downloaden. De installatie gaat dan als volgt:

$ tar -xvf laptop-mode-tools # uitpakken van de tarbal

$ cd laptop-mode-tools # ga naar de directory die uit de tarbal komt

$ makepkg -s # maak package, dit mag nooit onder root privileges. de optie -s zorgt voor de dependencies

$ sudo packman -U laptop-mode-tools-1.65-1-any.pkg.tar.xz

Zo, nu heb ik ook eens de AUR gebruikt. Hopelijk gaat dit ook werken en wordt mijn laptop minder warm.